زیر دندانهایم اب شدی
تلخ بود
تلخ
نامی شکلاتی و شیرین
حک شده بر صفحه ی سفید یک کیک
حک شده بر کبودیه یک جسم
در یخچال نگهت داشتم
تا خنک شوی
که یلدا باشی
نه اتش افروز چهارشنبه سوری.
زیر دندانهایم اب شدی
تلخ بود
شور شد
نامی شکلاتی و شیرین
که صبحانه ی من بود
حک شده بر صفحه ی سفید کیک
حک شده بر پیشانیه حقارت من.
تلخکامیم اما
ازکیک نبود
و نه از نامی شکلاتی وشیرین
حک شده بر صفحه ی سفید یک کیک
حک شده بر سنگ های پیش پای من
تلخکامیم اما
از سیبی بود که شب قبل به من خورانده بودی
که شب قبل خودم خورده بودم
سیبی خلاف جاذبه ی ادم
سیبی که مرا از زمین راند
اما زمین از من رانده نشد.
زیر دندانهایم اب شدی
تلخ بود
تند شد و اشکم را در اورد
نامی شکلاتی و شیرین
که همه جا حک شده بود
بر سفیدیه چشمان من
بر صحفه ی سفید یک کیک
تند بود و اشکم را دراورد
اشکها از روی تو رد شدند
خیس و خراب شدی
شاید هم با طراوت.
زیر دندانهایم اب شدی
تلخ بود
شیرین شد
نامی شکلاتی
حک بر صفحه ی یک کیک
بر نوک دندانهایم
بر خونی که از دلم چکید
بر کبودیه یک جسم
بر پیشانیه حقارتم
بر سنگهایه پیش پایم
بر سفیدیه چشمانم
زیر دندانهایم اب شدی
تلخ بود
تلخ تر شد
ان نام شکلاتی و شیرین
 که هیچ جا حک نشده بود
جز بر سودای سکوت و خلوط من
تو اب شدی
پایین ریختی
خون شدی
بالا امدی
قلبم تپید
و تو تا عمق مویرگها نفوذ کردی
و من تو شدم
هر چند که تو هنوز خودت بودی........
                
                                       ابان/۸۶

به نام دوست.
واقعا به همه ی شمایی که وارد اکواریوم جدید من شدید خوش امد میگم.امیدوارم به اندازه ی یه نظر یا خوندن یه پست نفس واسه زیر اب موندن داشته باشین.
خوب بدون مقدمه میرم رو پست امروز.این اولین پست بعد از اسباب کشیه و نیاز به یه سری توضیحات داره.
این پست یه قسمت از یه داستانه هفت قسمتیه که با ناشی گری و شتاب زدگیه تمام نوشتم اگه ایرادای زیادی توش میبینین خواهشا به دل نگیرین.
این داستان تو هفت قسمت به هفت مرحله از زندگی دو انسان با جنسها و قطب های مخالف میپردازه شاید قراره این داستان کلا خلاصه شه تو تقابل و درگیری و یا شایدم نزدیکیه منطق ها و ایده ال ها و رویا ها و احساسات.منطقی که باعث خلق ایده ال های متفاوتی میشه و رویایی که احساساتی فراتر از مرز به حقیقت پیوستن رو به وجود میاره.به هر حال خوشحال میشم مظنونای دیگه ای که تو اون میبینین رو هم به رخ نویسنده ی ناشیه اون بکشین.
اما قسمت اول که حکایتیه از مراحل ابتداییه زندگی و اشناییه شخصیت های داستان.

- من میتونم. برات میارم
این جمله را پسرک 10 ساله ای خطاب به بهترین دوستش گفت.دختری که از او تقاضای سیب کرده بود از باغچه ی همسایه
- مطمئنی.من میترسم
و این جمله از طرف دخترک 11 ساله ای بود خطاب به یکی از دوستان بیشمارش
- پس چی.اره که مطمئنم.تازشم من چن روز پیشا خودم از این دیوار بالا رفتم از درخت ته باغ کلی هلو خوردم
- پس بذار یه چیزی پیدا کنیم بذار زیر پات
-((نمیخواد))
هرگز دخترک تردیدی که در این کلمه بود را نفهمید
پسر با لحنی مطمئن از کاری که در حال انجامش بود گفت((من رفتم))و بدون ذره ای واهمه به سوی دیوار خیز برداشت
دخترک به خنده افتاد و صدای قهقهه اش در فضای کوچه پیچید
- دیدی گفتم بذار یه چیزی پیدا کنیم بذار زیر پات
پسر همچنان در حال جست و خیز و تقلا بود مثل سگی که سعی میکند از درختی بالا رود

- بسه نمیتونی بری بالا.بیا اینا رو بذار زیر پات
پسرک همچنان بی انکه کلمه ای بگوید در حال تقلا بود.و سرشار بود از حس نفرت و عصبانیت.خس خس وحشیانه ی نفسهایش در گوشش صدا میکرد.در ان لحضه از همه چیز نفرت داشت.از همه ی دیوار های خشن و بلند از خودش با ان دست و پای کوچک و ضعیف.از همه ی فریاد هایی که در گلو رسوب میشد.حتی از همه ی چشمهایی که کر و لال بودند. ولی در میان نفرتهایش جای دخترک خالی بود و این خلاف نظم عمومیه جهان بود و ثابت میکرد که چشمان پسرک چیزی دیده اند که با چشم غیر مسلح دیده نمیشوند.
شاید اگر دخترک نمیگفت چیزی زیر پایت بگذار همه چیزحل میشد.اما حالا دیگر این شانس را از او گرفته بود. حالا دیگر او مانده بود و دیواری که اندازه ی واقعیش تفهیم نمیشد.دیواری که طولش بین یاس و اطمینان متغیر بود.
در ان لحضه پسرک هیچ چیز نمیخواست جز سیب وشاید این بزرگترین تفاهم ان دو بود.دخترک به فکر سیب هایی بود که بر درخت جا مانده بودند و او خواهان انها بود وپسرک تنها کسی بود که گفت((من میتونم.برات میارم)).تنها به این فکر بود که راه حل ایده ال تر برای بالا رفتن پسرک چیست و هرگز به غروری که در حال شکستن بود و بغضی که هرگز نشکست فکر نکرد.
پسرک صدای پای دختر را شنید. صدایی که هر لحضه کمرنگ تر میشد.تا زمانی که امید داشت صدایش به گوش دختر برسد به تلاش و تقلا برای بالا رفتن ادامه داد.اما زمانی که این امید هم فرو کش کرد .با لباسی پاره و دستانی خون الود بر زمین پخش شد و بر دیواری که ناجوانمرد ترین تکیه گاه بود تکیه داد.احساس کرد سرش به یک ساعت شنی تبدیل شده.دانه های غرور و اعتماد و امید به گلویش میریخت و به بغضی تبدیل میشد که هیچ نسیمی باعث شکستنش نبود.
در میان صداهایی که از رفتن دختر در گوش پسرک بود چند کلمه به طور مبهم دائم تکرار میشد
((حوصلمو سر بردی.دیوونه))